In januari besloot de gemeenteraad om de WMO-hulp te verdelen in drie niveaus. Niveau 1: ondersteuning om inwoners vitaal en zelfstandig te houden. Niveau 2: kortdurende hulp bij herstel, zodat iemand weer zelf huishoudelijke taken kan uitvoeren. Niveau 3: langdurige of structurele huishoudelijke ondersteuning.

De SP was kritisch op niveau 1, omdat het de schijn wekt dat men eerst moet aantonen door middel van een soort fitnessprogramma dat hulp echt nodig is. Het college heeft aangegeven dat niveau 1 bedoeld is om inwoners vitaal en zelfstandig te houden en dat het doel is te voorkomen dat (langdurige) hulp / zorg nodig is.

Echter blijkt nu dat er geen enkele aanbieder zich heeft ingeschreven om niveau 1 van ondersteuning aan te bieden. Het college wil nu snel de regels voor niveau 1 aanpassen om alsnog een aanbieder aan zich te binden. Het lijkt er sterk naar dat dit geschreven wordt naar de aanbieden Powerfull Aging. Dat lijkt de SP niet wenselijk. Ook kan dit nu gevolgen gaan hebben voor mensen die hulp nodig hebben. Wat de SP niet wil is dat er wachtlijsten gaan ontstaan.

De SP heeft daarom schriftelijke vragen gesteld aan het college.

1. Hoe heeft het college het zover laten komen dat er voor de preventieve vitaliteitsondersteuning, die juist bedoeld is om zwaardere zorg te voorkomen, géén enkele aanbieder is gevonden?
2. Waarom koos het college voor bureaucratische eisen en een registratiesysteem boven continuïteit van zorg voor inwoners?
3. Kan het college garanderen dat er per 1 november géén enkele inwoner zonder noodzakelijke ondersteuning komt te zitten?
4. Kan het college garanderen dat medewerkers in de huishoudelijke hulp en begeleiding niet de dupe worden van het wegvallen of uitvallen van aanbieders?
5. Erkent het college dat door de gemaakte keuzes het risico reëel is dat inwoners en medewerkers straks de rekening betalen, en hoe denkt het dit te voorkomen?